Публікуем чарговы артыкул рубрыкі «Бацькаўшчына», у якой паказваем, як мяняецца наш раён і горад, яго вуліцы, будынкі, як мяняемся мы.Пра вакзал і яго знакавую ролю ў станаўленні і развіцці горада, а ў далейшым і аднаго з самых вялікіх раёнаў Брэсцкай вобласці, мы ўжо пісалі. А зараз паказваем прывакзальную плошчу і вуліцу Паштовую, якая прымыкае да яе.

Менавіта гэтая частка з’яўляецца сэрцам горада – тут заўсёды кіпіць жыццё: людзі сустракаюцца і расстаюцца, наведваюць рынак, ходзяць у музей.

І так было заўсёды: менавіта гэтая частка горада была самай ажыўленай. А каб пераканацца ў сказаным вышэй, запрашаем вас на пазнавальны праменад па вуліцы Паштовай.

Першае, што бачым на фота, зробленым у 1960-я гады, – будынак, які зусім не падобны на той, што знаходзіцца тут цяпер. Сёння на гэтым месцы – трохпавярховы гандлёвы цэнтр, а на здымку – аднапавярховы пасялковы савет. Гісторыя будынка пачала пісацца задоўга да 1960-га года. Ён быў пабудаваны яшчэ да вайны адным руплівым гаспадаром з Падстарыні. Кажуць, быццам ён пабудаваў такую хату для двух сваіх сыноў, каб сем’і іх жылі разам. Але прыйшла вайна, хата дасталася немцам, і ў народзе кажуць, што тыя прыстасавалі яго пад публічны дом. Але ці было такое, ці не, цяжка сказаць дакладна. Так ці інакш, але ў 1960-м тут быў пассавет, а пазней – дзіцячы садок.

Ідзем далей праз скрыжаванне – як і цяпер, першым нас сустракае прыватны дом, а за ім будынак, які шмат пабачыў на сваім вяку: да вайны тут размяшчаўся гатэль, які належаў сям’і яўрэя Басансона. А падчас акупацыі будынак стаў часткай гета, дзе немцы пасялілі яўрэяў.

Пасля вайны разбураны будынак адрамантавалі, і ён стаў гарадскім гатэлем. Адкрыўся ён у 1949 годзе і існаваў на Паштовай 25 гадоў, пакуль на плошчы Леніна не ўзвялі будынак новага гатэля.

Пазней у будынку ў розны час размяшчаліся музычная школа, бібліятэка, таварыства інвалідаў па зроку, раённы арганізацыйна-метадычны цэнтр, часткова на правах арандатараў яго займалі прадпрымальнікі. У 2006 годзе, рыхтуючыся да «Дажынак», будынак адрамантавалі, замянілі пячное ацяпленне на газавае. А з 2009 года ў яго пераехаў гісторыка-краязнаўчы музей.

Далей – будынак, які і з’явіўся заснавальнікам назвы вуліцы – паштовае аддзяленне, тэлеграф. Менавіта на вуліцы Паштовай, якая да гэтага была названа ў гонар Тадэвуша Касцюшкі, размяшчалася галоўнае аддзяленне сувязі. А зараз для гараджан і гасцей горада адчыняе свае дзверы прадуктовая крама, якая была абноўленая некалькі гадоў таму.

Прагуляемся па супрацьлеглым баку вуліцы. Крама, яна ж «Дзяжурная», на месцы… Аптэка?.. Драўляная?.. Так, вам не падалося. На месцы, дзе зараз размешчаны салон МТС, месціўся маленькі драўляны будынак аптэчнага кіёска (4), а за ім таксама драўляны будынак, але ўжо Дома культуры, куды часцяком збягалася моладзь на танцы: будынак стаяў літарай «Г», і такая форма дазволіла зрабіць у яго двары танцавальную пляцоўку. Патанчылі? Крочым далей…

Але на гэтым культурная праграма не заканчваецца, запрашаем вас на прагляд кіно. Так-так, вам не падалося, усё на той жа Паштовай вуліцы ў 50-я гады мінулага стагоддзя размяшчаўся будынак кінатэатра, а адразу за ім быў цір. Гэта ўжо пазней, у 1967 годзе, у скверы на вуліцы Савецкай, дзе сёння «Еўраопт», кінатэатр «Партызан» сустракаў гледачоў.

Будынак Дома культуры

Сёння на месцы былога кінатэатра размешчаны яшчэ адзін, праўда, ужо двухпавярховы гандлёвы цэнтр. Прымыкае да яго будынак кафэ «Гурман» з унутраным панадворкам.

Вяртаючыся да зыходнай кропкі нашага маршруту, за скрыжаваннем бачым усім вядомы будынак крамы «Культтавары», якая ў мінулым стагоддзі была прадуктовай крамай, а ў даваенны перыяд у будынку знаходзілася сінагога.

Час цячэ, усё мяняецца, застаюцца толькі здымкі і літары на паперы, успаміны мінулых гадоў, якія і з’яўляюцца правадніком паміж мінулым і сучасным, гісторыяй цэлай дзяржавы ці жыцця маленькага чалавека. Гісторыяй, якую так важна захаваць і расказаць сваім дзецям, унукам, праўнукам. Расказаць, «…каб не страціць святое штосьці…».

Калі вам ёсць што расказаць ці паказаць, звяртайцеся ў рэдакцыю раённай газеты ці ў Івацэвіцкі гісторыка-краязнаўчы музей. Апублікуем, захаваем і не страцім.

Паліна САУЦІНА, Вольга ШЭЛЯГОВІЧ, фота Паліны САУЦІНАЙ і з архіва краязнаўчага музея.

Поделиться
webvisor:true });